Ghasel 137

دل از من برد و روی از من نهان کرد
خدا را با که این بازی توان کرد

شب تنهاییم در قصد جان بود
خیالش لطف‌های بی‌کران کرد

چرا چون لاله خونین دل نباشم؟
که با ما نرگس او سر گران کرد

که را گویم که با این درد جان‌سوز
طبیبم قصد جان ناتوان کرد؟

بدانسان سوخت چون شمعم که بر من
صراحی گریه و بربط فغان کرد

صبا گر چاره داری وقت وقت است
که درد اشتیاقم قصد جان کرد

میان مهربانان کی توان گفت؟
که یار ما چنین گفت و چنان کرد

عدو با جان حافظ آن نکردی
که تیر چشم آن ابروکمان کرد

Sie nahm mir das Herz und verbarg ihr Gesicht vor mir;
um Gottes willen, mit wem kann man ein solches Spiel treiben?

Die Nacht meiner Einsamkeit trachtete mir nach dem Leben;
ihr Bild erwies mir grenzenlose Güte.

Warum sollte ich nicht wie die Tulpe blutenden Herzens sein,
da ihr Narzissenauge sich uns gegenüber kühl gab?

Wem soll ich sagen, dass bei diesem seelenverbrennenden Schmerz
mein Arzt meinem kraftlosen Leben nachstellte?

So verbrannte sie mich wie eine Kerze, dass über mich
die Flasche weinte und die Laute klagte.

Morgenwind, hast du ein Mittel, so ist jetzt die Zeit,
denn der Schmerz der Sehnsucht trachtet mir nach dem Leben.

Wie kann man unter Gütigen sagen,
dass unsere Freundin dies sagte und jenes tat?

Ein Feind hätte dem Leben des Hafis nicht angetan,
was der Pfeil des Auges jener Bogenbrauigen tat.