Ghazal 139

رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد
صد لطف چشم داشتم و یک نظر نکرد

سیل سرشک ما ز دلش کین به در نبرد
در سنگ خاره قطرهٔ باران اثر نکرد

یا رب تو آن جوان دلاور نگاه‌دار
کز تیر آه گوشه‌نشینان حذر نکرد

ماهی و مرغ دوش ز افغان من نخفت
وان شوخ‌دیده بین که سر از خواب برنکرد

می‌خواستم که میرمش اندر قدم چو شمع
او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد

جانا کدام سنگدل بی‌کفایت است
کاو پیش زخم تیغ تو جان را سپر نکرد؟

کلک زبان‌بریدهٔ حافظ در انجمن
با کس نگفت راز تو تا ترک سر نکرد

J'ai posé le visage sur son chemin, et elle n'est pas passée près de moi ;
j'espérais cent bontés, et elle n'a pas eu un regard.

Le torrent de nos larmes n'a pas ôté la rancune de son cœur ;
sur la pierre dure la goutte de pluie n'a pas laissé de trace.

Seigneur, garde ce jeune intrépide
qui ne s'est pas méfié de la flèche du soupir des solitaires.

Poisson et oiseau, hier soir, n'ont pas dormi à mes cris,
et vois cette effrontée, qui n'a pas levé la tête de son sommeil.

Je voulais mourir à ses pieds comme une bougie ;
elle n'est pas même passée vers nous comme la brise de l'aube.

Ma chère, quel cœur de pierre, quel incapable
n'a pas fait de sa vie un bouclier devant la blessure de ton sabre ?

La plume à la langue coupée de Hafez, dans l'assemblée,
n'a dit ton secret à personne avant d'y laisser la tête.