Ghasel 140

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

یا بخت من طریق مروت فروگذاشت
یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من
سودای دام عاشقی از سر به درنکرد

هر کس که دید روی تو بوسید چشم من
کاری که کرد دیدهٔ من، بی‌نظر نکرد

من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد

Die Herzensdiebin ging und gab denen, die ihr Herz verloren, keine Nachricht;
sie gedachte weder des Gefährten in der Stadt noch des Freundes auf der Reise.

Entweder gab mein Glück den Weg der Güte auf,
oder sie kam nicht über die Heerstraße des Pfades.

Ich sagte: Vielleicht mache ich ihr Herz durch Weinen freundlich.
Da es hart war, wirkte es nicht auf ihr steinernes Herz.

Treib keinen Scherz, denn der ruhelose Vogel meines Herzens
hat die Leidenschaft für die Schlinge der Liebe nicht aus dem Kopf getan.

Jeder, der dein Gesicht sah, küsste meine Augen;
was mein Auge tat, tat es nicht ohne Einsicht.

Ich stand da, um ihr wie eine Kerze das Leben zu opfern;
sie selbst kam nicht einmal wie der Morgenhauch bei uns vorüber.