Ghazal 140

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد

یا بخت من طریق مروت فروگذاشت
یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من
سودای دام عاشقی از سر به درنکرد

هر کس که دید روی تو بوسید چشم من
کاری که کرد دیدهٔ من، بی‌نظر نکرد

من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد

La rubacuori se n'è andata senza avvisare chi aveva perso il cuore;
non si è ricordata del compagno di città né dell'amico di viaggio.

O la mia sorte ha abbandonato la via della generosità,
o lei non è passata per la via maestra del cammino.

Dissi: forse con il pianto renderò tenero il suo cuore.
Poiché era duro, non fece presa sul suo cuore di pietra.

Non scherzare, ché l'uccello inquieto del mio cuore
non si è tolto dalla testa la passione per la trappola dell'amore.

Chiunque abbia visto il tuo volto ha baciato i miei occhi;
ciò che ha fatto il mio occhio non l'ha fatto senza discernimento.

Io in piedi, per darle la vita come una candela;
lei non è nemmeno passata da noi come la brezza dell'alba.