Ghasel 144

به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد
که خاک میکده کحل بصر توانی کرد

مباش بی می و مطرب که زیر طاق سپهر
بدین ترانه غم از دل به در توانی کرد

گل مراد تو آنگه نقاب بگشاید
که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد

گدایی در میخانه طرفه اکسیریست
گر این عمل بکنی، خاک زر توانی کرد

به عزم مرحلهٔ عشق پیش نه قدمی
که سودها کنی ار این سفر توانی کرد

تو کز سرای طبیعت نمی‌روی بیرون
کجا به کوی طریقت گذر توانی کرد

جمال یار ندارد نقاب و پرده ولی
غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد

بیا که چارهٔ ذوق حضور و نظم امور
به فیض‌بخشی اهل نظر توانی کرد

ولی تو تا لب معشوق و جام می خواهی
طمع مدار که کار دگر توانی کرد

دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی
چو شمع، خنده‌زنان ترک سر توانی کرد

گر این نصیحت شاهانه بشنوی حافظ
به شاهراه حقیقت گذر توانی کرد

Auf das Geheimnis von Dschamschids Becher kannst du dann blicken,
wenn du den Staub der Schenke zur Salbe deiner Augen machen kannst.

Sei nicht ohne Wein und Spielmann, denn unter dem Gewölbe des Himmels
kannst du mit diesem Lied den Kummer aus dem Herzen treiben.

Die Rose deines Wunsches lüftet erst dann den Schleier,
wenn du ihr wie der Morgenhauch dienen kannst.

Betteln an der Tür der Schenke ist ein seltsames Elixier;
tust du dieses Werk, kannst du Staub zu Gold machen.

Setz mit dem Ziel der Station der Liebe einen Schritt voran,
denn du gewinnst viel, wenn du diese Reise machen kannst.

Du, der du das Haus der Natur nicht verlässt,
wie kannst du in die Gasse des Pfades gelangen?

Die Schönheit des Freundes hat weder Schleier noch Vorhang, doch
lass den Staub des Weges sich legen, damit du schauen kannst.

Komm, denn das Mittel für die Freude der Gegenwart und die Ordnung der Dinge
kannst du durch die Freigebigkeit der Einsichtigen finden.

Doch solange du die Lippe der Geliebten und den Weinbecher willst,
hoffe nicht, dass du etwas anderes tun kannst.

O Herz, wenn du vom Licht der Rechtleitung Kunde erhältst,
kannst du wie die Kerze lachend den Kopf hingeben.

Wenn du diesen königlichen Rat hörst, Hafis,
kannst du auf die Heerstraße der Wahrheit gelangen.