Ghazal 144

به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد
که خاک میکده کحل بصر توانی کرد

مباش بی می و مطرب که زیر طاق سپهر
بدین ترانه غم از دل به در توانی کرد

گل مراد تو آنگه نقاب بگشاید
که خدمتش چو نسیم سحر توانی کرد

گدایی در میخانه طرفه اکسیریست
گر این عمل بکنی، خاک زر توانی کرد

به عزم مرحلهٔ عشق پیش نه قدمی
که سودها کنی ار این سفر توانی کرد

تو کز سرای طبیعت نمی‌روی بیرون
کجا به کوی طریقت گذر توانی کرد

جمال یار ندارد نقاب و پرده ولی
غبار ره بنشان تا نظر توانی کرد

بیا که چارهٔ ذوق حضور و نظم امور
به فیض‌بخشی اهل نظر توانی کرد

ولی تو تا لب معشوق و جام می خواهی
طمع مدار که کار دگر توانی کرد

دلا ز نور هدایت گر آگهی یابی
چو شمع، خنده‌زنان ترک سر توانی کرد

گر این نصیحت شاهانه بشنوی حافظ
به شاهراه حقیقت گذر توانی کرد

Potrai guardare nel segreto della coppa di Jamshid
quando saprai fare della polvere della taverna il kohl dei tuoi occhi.

Non stare senza vino e senza menestrello, ché sotto la volta del cielo
con questo canto potrai scacciare la pena dal cuore.

La rosa del tuo desiderio toglierà il velo
quando saprai servirla come la brezza dell'alba.

Mendicare alla porta della taverna è uno strano elisir;
se compi quest'opera, potrai mutare la polvere in oro.

Fa' un passo avanti, deciso alla tappa dell'amore,
ché avrai grande profitto se saprai fare questo viaggio.

Tu che non esci dalla casa della natura,
come potrai passare nella via del cammino?

La bellezza dell'amico non ha velo né cortina, ma
fa' posare la polvere della strada per poter guardare.

Vieni, ché il rimedio per il gusto della presenza e l'ordine delle cose
potrai trovarlo nella generosità della gente di sguardo.

Ma finché vuoi il labbro dell'amata e la coppa di vino,
non sperare di poter fare altro.

O cuore, se giungi a conoscere la luce della guida,
come la candela potrai rinunciare alla testa ridendo.

Se ascolti questo consiglio regale, Hafez,
potrai passare per la via maestra della verità.