Ghazal 145

چه مستی است ندانم که رو به ما آورد
که بود ساقی و این باده از کجا آورد

چه راه می‌زند این مطرب مقام شناس
که در میان غزل قول آشنا آورد

تو نیز باده به چنگ آر و راه صحرا گیر
که مرغ نغمه‌سرا ساز خوش‌نوا آورد

دلا چو غنچه شکایت ز کار بسته مکن
که باد صبح، نسیم گره‌گشا آورد

رسیدن گل نسرین به خیر و خوبی باد
بنفشه شاد و کش آمد، سمن صفا آورد

صبا به خوش‌خبری هدهد سلیمان است
که مژدهٔ طرب از گلشن سبا آورد

علاج ضعف دل ما کرشمهٔ ساقیست
برآر سر که طبیب آمد و دوا آورد

مرید پیر مغانم ز من مرنج ای شیخ
چرا که وعده تو کردی و او به جا آورد

به تنگ‌چشمی آن ترک لشکری نازم
که حمله بر من درویش یک قبا آورد

فلک غلامی حافظ کنون به طوع کند
که التجا به در دولت شما آورد

Je ne sais quelle ivresse s'est tournée vers nous,
qui fut l'échanson et d'où il apporta ce vin.

Quel air joue ce ménestrel connaisseur des modes,
qui au milieu du ghazal a apporté une parole familière ?

Toi aussi, procure-toi du vin et prends le chemin de la campagne,
car l'oiseau chanteur a apporté un instrument au doux son.

Ô cœur, ne te plains pas comme le bouton de ton affaire nouée,
car le vent du matin a apporté une brise qui dénoue.

Que la venue de la rose et de l'églantine soit pour le bien ;
la violette est venue gaie et gracieuse, le jasmin a apporté la pureté.

La brise, par ses bonnes nouvelles, est la huppe de Salomon,
qui a apporté du jardin de Saba l'annonce de la joie.

Le remède à la faiblesse de notre cœur est l'œillade de l'échanson ;
lève la tête, car le médecin est venu et a apporté le remède.

Je suis disciple du vieux mage ; ne m'en veuille pas, ô cheikh,
car toi tu as promis et lui a tenu.

Je suis fier des yeux étroits de ce Turc soldat
qui a porté l'assaut contre moi, derviche à l'unique tunique.

Le ciel se fait maintenant de plein gré l'esclave de Hafez,
puisqu'il a cherché refuge à la porte de votre fortune.