Ghasel 146

صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد
دل شوریدهٔ ما را به نو، در کار می‌آورد

من آن شکل صنوبر را ز باغ دیده برکندم
که هر گل کز غمش بشکفت محنت، بار می‌آورد

فروغ ماه می‌دیدم ز بام قصر او روشن
که رو از شرم آن خورشید در دیوار می‌آورد

ز بیم غارت عشقش، دل پرخون رها کردم
ولی می‌ریخت خون و ره بدان هنجار می‌آورد

به قول مطرب و ساقی، برون رفتم گه و بی‌گه
کز آن راه گران، قاصد، خبر، دشوار می‌آورد

سراسر بخشش جانان، طریق لطف و احسان بود
اگر تسبیح می‌فرمود، اگر زنار می‌آورد

عفاالله چین ابرویش اگر چه ناتوانم کرد
به عشوه هم پیامی بر سر بیمار می‌آورد

عجب می‌داشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانه
ولی منعش نمی‌کردم که صوفی‌وار می‌آورد

Zur Zeit der Frühe brachte der Morgenwind einen Duft von der Locke der Freundin;
er setzte unser verstörtes Herz von Neuem in Bewegung.

Jene pinienhafte Gestalt riss ich aus dem Garten meines Auges,
denn jede Blume, die aus dem Kummer um sie erblühte, trug Leid als Frucht.

Ich sah den Schein des Mondes hell vom Dach ihres Palastes,
der aus Scham vor jener Sonne das Gesicht zur Wand kehrte.

Aus Furcht vor der Plünderung durch ihre Liebe ließ ich das blutende Herz los,
doch es vergoss Blut und ging den Weg auf dieselbe Weise weiter.

Auf das Wort von Spielmann und Schenke ging ich zu jeder Zeit hinaus,
denn auf jenem schweren Weg brachte der Bote nur mühsam Nachricht.

Durchweg war das Schenken der Geliebten der Weg der Güte und Wohltat,
ob sie den Rosenkranz befahl oder den Gürtel des Ungläubigen brachte.

Gott verzeihe der Falte ihrer Braue: Obwohl sie mich schwach machte,
brachte sie mit Koketterie auch eine Botschaft ans Lager des Kranken.

Ich wunderte mich gestern Nacht über Hafis mit Becher und Pokal,
doch ich wehrte ihm nicht, denn er brachte sie nach Sufi-Art.