Ghazal 146

صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد
دل شوریدهٔ ما را به نو، در کار می‌آورد

من آن شکل صنوبر را ز باغ دیده برکندم
که هر گل کز غمش بشکفت محنت، بار می‌آورد

فروغ ماه می‌دیدم ز بام قصر او روشن
که رو از شرم آن خورشید در دیوار می‌آورد

ز بیم غارت عشقش، دل پرخون رها کردم
ولی می‌ریخت خون و ره بدان هنجار می‌آورد

به قول مطرب و ساقی، برون رفتم گه و بی‌گه
کز آن راه گران، قاصد، خبر، دشوار می‌آورد

سراسر بخشش جانان، طریق لطف و احسان بود
اگر تسبیح می‌فرمود، اگر زنار می‌آورد

عفاالله چین ابرویش اگر چه ناتوانم کرد
به عشوه هم پیامی بر سر بیمار می‌آورد

عجب می‌داشتم دیشب ز حافظ جام و پیمانه
ولی منعش نمی‌کردم که صوفی‌وار می‌آورد

At dawn the breeze was bringing a scent from the friend's tress;
it was setting our distracted heart to work again.

I pulled that pine-like shape up from the garden of my eye,
for every flower that bloomed from grief for her bore affliction as fruit.

I saw the light of the moon, bright from the roof of her palace,
turning its face to the wall in shame before that sun.

For fear that her love would plunder it, I let my bleeding heart go,
but it went on shedding blood and making its way in the same manner.

At the word of minstrel and cupbearer I went out at all hours,
for along that heavy road the messenger brought news with difficulty.

From end to end the beloved's giving was the way of kindness and favour,
whether she ordered the rosary or brought the unbeliever's belt.

God forgive the frown of her eyebrow: though it made me weak,
with a show of grace it also brought a message to the sick man's bedside.

Last night I marvelled at Hafez with cup and goblet,
but I did not forbid him, for he brought them in the manner of a Sufi.