Ghazal 149

دلم جز مهر مه‌رویان، طریقی بر نمی‌گیرد
ز هر در می‌دهم پندش، ولیکن در نمی‌گیرد

خدا را ای نصیحت‌گو، حدیث ساغر و می گو
که نقشی در خیال ما، از این خوش‌تر نمی‌گیرد

بیا ای ساقی گل‌رخ‌، بیاور بادهٔ رنگین
که فکری در درون ما، از این بهتر نمی‌گیرد

صراحی می‌کشم پنهان و مردم دفتر انگارند
عجب‌! گر آتش این زرق در دفتر نمی‌گیرد

من این دلق مرقع را، بخواهم سوختن روزی
که پیر می فروشانش‌، به جامی بر نمی‌گیرد

از آن رو هست یاران را، صفا‌ها با می لعلش
که غیر از راستی نقشی، در آن جوهر نمی‌گیرد

سر و چشمی چنین دلکش، تو گویی چشم از او بردوز؟
برو کاین وعظ بی‌معنی‌، مرا در سر نمی‌گیرد

نصیحتگو‌‌ی رندان را، که با حکم قضا جنگ است
دلش بس تنگ می‌بینم، مگر ساغر نمی‌گیرد

میان گریه می‌خندم‌، که چون شمع اندر این مجلس
زبان آتشینم هست، لیکن در نمی‌گیرد

چه خوش صید دلم کردی، بنازم چشم مستت را
که کس مرغان وحشی را، از این خوش‌تر نمی‌گیرد

سخن در احتیاج ما و استغنا‌ی معشوق است
چه سود افسونگر‌ی ای دل؟ که در دلبر نمی‌گیرد

من آن آیینه را روزی، به دست آرم سکندر‌وار
اگر می‌گیرد این آتش زمانی‌، ور نمی‌گیرد

خدا را رحمی ای منعم‌، که درویش سر کویت
دری دیگر نمی‌داند، رهی دیگر نمی‌گیرد

بدین شعر تر شیرین‌، ز شاهنشه عجب دارم
که سر تا پای حافظ را، چرا در زر نمی‌گیرد

Mon cœur ne prend d'autre voie que l'amour des visages de lune ;
je le conseille de toutes parts, mais cela ne prend pas.

Pour l'amour de Dieu, conseilleur, parle de coupe et de vin,
car nulle image ne prend mieux que celle-ci dans notre imagination.

Viens, échanson aux joues de rose, apporte le vin coloré,
car nulle pensée ne prend mieux que celle-ci en nous.

Je porte le flacon en cachette et les gens le croient un livre ;
étonnant si le feu de cette feinte ne prend pas au livre.

Ce froc rapiécé, je le brûlerai un jour,
lui que le vieux des marchands de vin ne prendrait pas pour une coupe.

Si les amis ont tant de clarté avec son vin rubis,
c'est que nulle empreinte hors la vérité ne prend en cette essence.

Une tête et des yeux si charmants, et tu dis : détourne les yeux ?
Va, ce sermon vide de sens ne me prend pas la tête.

Le conseilleur des libertins, qui est en guerre avec le décret du sort,
je lui vois le cœur bien serré ; sans doute ne prend-il pas de coupe.

Je ris au milieu des pleurs, car comme la bougie dans cette assemblée
j'ai une langue de feu, mais elle ne prend pas.

Comme tu as bien chassé mon cœur ; je suis fier de ton œil ivre,
car nul ne prend mieux les oiseaux sauvages.

Il s'agit de notre besoin et de la suffisance de l'aimée ;
à quoi bon les sortilèges, ô cœur, s'ils ne prennent pas sur elle ?

Ce miroir, un jour, je l'aurai en main comme Alexandre,
que ce feu prenne un temps ou qu'il ne prenne pas.

Pour l'amour de Dieu, un peu de pitié, ô nanti, car le derviche de ta rue
ne connaît pas d'autre porte et ne prend pas d'autre chemin.

Avec ces vers frais et doux, je m'étonne que le roi des rois
ne couvre pas d'or Hafez de la tête aux pieds.