Gazal 14
گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
گفت در دنبال دل، ره گم کند مسکین غریب
گفتمش مگذر زمانی، گفت معذورم بدار
خانه پروردی چه تاب آرد غم چندین غریب
خفته بر سنجاب شاهی نازنینی را چه غم؟
گر ز خار و خاره سازد بستر و بالین غریب
ای که در زنجیر زلفت جای چندین آشناست
خوش فتاد آن خال مشکین بر رخ رنگین غریب
مینماید عکس می، در رنگ روی مه وشت
همچو برگ ارغوان بر صفحهٔ نسرین، غریب
بس غریب افتاده است آن مور خط، گرد رخت
گرچه نبود در نگارستان، خط مشکین غریب
گفتم ای شام غریبان طرهٔ شبرنگ تو
در سحرگاهان حذر کن چون بنالد این غریب
گفت حافظ آشنایان در مقام حیرتند
دور نبود گر نشیند خسته و مسکین غریب
Dije: oh sultana de las bellas, ten piedad de este forastero.
Dijo: siguiendo a su corazón, el pobre forastero pierde el camino.
Le dije: quédate un momento. Dijo: tenme por excusada;
¿cómo ha de soportar la criada en casa la pena de tantos forasteros?
¿Qué le importa a la mimada que duerme sobre armiño real
si el forastero hace de espino y roca su lecho y su almohada?
Tú, en cuya cadena de cabello caben tantos conocidos,
qué extrañamente bien cae ese lunar oscuro en tu mejilla de color.
El reflejo del vino asoma en el color de tu rostro de luna
como hoja de árbol de Judas en una página de rosa silvestre: extraño.
Bien extraño ha caído ese vello como línea de hormigas en torno a tu rostro,
aunque en la galería de pinturas una línea de almizcle no es extraña.
Dije: oh tú cuyo rizo color de noche es el atardecer de los forasteros,
guárdate al alba, cuando se lamente este forastero.
Dijo: Hafez, hasta los conocidos están en la estación del asombro;
no es raro que el forastero quede cansado y pobre.
Te sientes forastero y sin amparo, y esperas atención de alguien que no comprende tu situación. No te culpes: su indiferencia nace de no saber, no de que tú valgas poco. Deja de suplicar y confía en Dios. Este estado pasará, y lo que tu corazón ha sufrido no quedará sin respuesta.