Ghazal 150

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
عارفان را همه در شرب مدام اندازد

ور چنین زیر خم زلف نهد دانهٔ خال
ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد

ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف
سر و دستار نداند که کدام اندازد

زاهد خام که انکار می و جام کند
پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد

روز در کسب هنر کوش که می خوردن روز
دل چون آینه، در زنگ ظلام اندازد

آن زمان وقت می صبح فروغ است که شب
گرد خرگاه افق پردهٔ شام اندازد

باده با محتسب شهر ننوشی زنهار
بخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد

حافظا سر ز کله گوشهٔ خورشید برآر
بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد

If the cupbearer pours wine into the cup in this fashion,
he will throw all the gnostics into endless drinking.

And if he sets the grain of the mole beneath the curl of the tress like this,
how many a bird of reason he will throw into the snare!

Happy the fortune of that drunkard who, at the companion's feet,
does not know which to throw down, his head or his turban.

The raw ascetic who denies wine and cup
will be ripened when he throws a glance at the raw wine.

By day strive to gain skill, for drinking wine by day
throws the mirror-like heart into the rust of darkness.

The time for wine bright as morning is when night
throws the curtain of evening around the tent of the horizon.

Take care not to drink wine with the city's morals officer;
he will drink your wine and throw a stone at the cup.

Hafez, raise your head from under the corner of the sun's cap,
if your fortune throws the lot toward that full moon.