Ghazal 150

ساقی ار باده از این دست به جام اندازد
عارفان را همه در شرب مدام اندازد

ور چنین زیر خم زلف نهد دانهٔ خال
ای بسا مرغ خرد را که به دام اندازد

ای خوشا دولت آن مست که در پای حریف
سر و دستار نداند که کدام اندازد

زاهد خام که انکار می و جام کند
پخته گردد چو نظر بر می خام اندازد

روز در کسب هنر کوش که می خوردن روز
دل چون آینه، در زنگ ظلام اندازد

آن زمان وقت می صبح فروغ است که شب
گرد خرگاه افق پردهٔ شام اندازد

باده با محتسب شهر ننوشی زنهار
بخورد باده‌ات و سنگ به جام اندازد

حافظا سر ز کله گوشهٔ خورشید برآر
بختت ار قرعه بدان ماه تمام اندازد

Si l'échanson verse ainsi le vin dans la coupe,
il jettera tous les gnostiques dans la boisson sans fin.

Et s'il place ainsi le grain de beauté sous la courbe de la boucle,
que d'oiseaux de la raison il jettera dans le piège !

Heureux le sort de cet ivrogne qui, aux pieds du compagnon,
ne sait lequel jeter, de sa tête ou de son turban.

Le dévot cru qui renie le vin et la coupe
mûrira dès qu'il jettera un regard sur le vin cru.

Le jour, efforce-toi d'acquérir du talent, car boire du vin le jour
jette le cœur, pareil au miroir, dans la rouille des ténèbres.

Le moment du vin clair comme le matin, c'est quand la nuit
jette autour de la tente de l'horizon le rideau du soir.

Garde-toi de boire du vin avec le censeur de la ville ;
il boira ton vin et jettera une pierre à la coupe.

Hafez, lève la tête de sous le bord du bonnet du soleil,
si ta fortune jette le sort sur cette pleine lune.