Gazal 151

دمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد
به می بفروش دلق ما، کز این بهتر نمی‌ارزد

به کوی می فروشانش، به جامی بر نمی‌گیرند
زهی سجادهٔ تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد

رقیبم سرزنش‌ها کرد کز این باب رخ برتاب
چه افتاد این سر ما را که خاک در نمی‌ارزد؟

شکوه تاج سلطانی که بیم جان در او درج است
کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمی‌ارزد

چه آسان می‌نمود اول غم دریا به بوی سود
غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمی‌ارزد

تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی
که شادی جهانگیری، غم لشکر نمی‌ارزد

چو حافظ در قناعت کوش و از دنیای دون بگذر
که یک جو منت دونان دو صد من زر نمی‌ارزد

El mundo entero no vale un instante pasado en la pena;
vende nuestro manto por vino, que no vale cosa mejor.

En la calle de los vinateros no lo toman por una copa;
¡vaya alfombra de piedad, que no vale un vaso!

El vigilante me reprochó: aparta el rostro de esta puerta.
¿Qué le ha pasado a esta cabeza nuestra, que no vale el polvo de una puerta?

El esplendor de la corona real, que lleva engastado el miedo por la vida,
es un gorro atractivo, pero no vale perder la cabeza.

Qué fácil parecía al principio la pena del mar, con la esperanza de ganancia;
me equivoqué, que esta tormenta no vale cien perlas.

Más te vale ocultar tu rostro a quienes lo anhelan,
que la alegría de conquistar el mundo no vale la pena del ejército.

Como Hafez, esfuérzate en el contentamiento y deja el mundo vil,
que un grano de deuda con los ruines no vale doscientas medidas de oro.