Ghazal 151

دمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد
به می بفروش دلق ما، کز این بهتر نمی‌ارزد

به کوی می فروشانش، به جامی بر نمی‌گیرند
زهی سجادهٔ تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد

رقیبم سرزنش‌ها کرد کز این باب رخ برتاب
چه افتاد این سر ما را که خاک در نمی‌ارزد؟

شکوه تاج سلطانی که بیم جان در او درج است
کلاهی دلکش است اما به ترک سر نمی‌ارزد

چه آسان می‌نمود اول غم دریا به بوی سود
غلط کردم که این طوفان به صد گوهر نمی‌ارزد

تو را آن به که روی خود ز مشتاقان بپوشانی
که شادی جهانگیری، غم لشکر نمی‌ارزد

چو حافظ در قناعت کوش و از دنیای دون بگذر
که یک جو منت دونان دو صد من زر نمی‌ارزد

Le monde entier ne vaut pas un instant passé dans le chagrin ;
vends notre froc pour du vin, car il ne vaut pas mieux.

Dans la rue des marchands de vin, on ne le prend pas pour une coupe ;
beau tapis de piété, qui ne vaut pas un gobelet !

Le gardien m'a fait des reproches : détourne-toi de cette porte.
Qu'est-il arrivé à notre tête, qu'elle ne vaille pas la poussière d'un seuil ?

La splendeur de la couronne royale, où la crainte pour sa vie est enchâssée,
est un bonnet séduisant, mais ne vaut pas qu'on y laisse la tête.

Comme la peine de la mer semblait légère d'abord, dans l'espoir du gain ;
j'ai eu tort, car cette tempête ne vaut pas cent perles.

Mieux vaut pour toi cacher ton visage à ceux qui te désirent,
car la joie de conquérir le monde ne vaut pas le chagrin de l'armée.

Comme Hafez, attache-toi au contentement et passe outre au monde vil,
car un grain d'obligation envers les gens bas ne vaut pas deux cents mesures d'or.