Ghasel 152

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت
عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد
برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز
دست غیب آمد و بر سینهٔ نامحرم زد

دیگران قرعهٔ قسمت همه بر عیش زدند
دل غمدیدهٔ ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت
دست در حلقهٔ آن زلف خم اندر خم زد

حافظ آن روز طربنامهٔ عشق تو نوشت
که قلم بر سر اسباب دل خرم زد

In der Urewigkeit sprach der Strahl deiner Schönheit vom Erscheinen;
die Liebe trat hervor und setzte die ganze Welt in Brand.

Dein Gesicht zeigte sich; es sah, dass der Engel keine Liebe hatte.
Aus Eifersucht darüber wurde es zu lauter Feuer und schlug in Adam ein.

Der Verstand wollte an jener Flamme seine Lampe entzünden;
der Blitz der Eifersucht zuckte auf und brachte die Welt durcheinander.

Der Anmaßende wollte an den Ort treten, wo man das Geheimnis schaut;
die Hand des Verborgenen kam und stieß den Uneingeweihten vor die Brust.

Die anderen warfen das Los ihres Anteils alle auf den Genuss;
unser kummergeprüftes Herz war es, das es auf den Kummer warf.

Die himmlische Seele begehrte die Grube deines Kinns;
sie griff in den Ring jener Locke, Windung in Windung.

Hafis schrieb das Freudenbuch deiner Liebe an dem Tag,
da er einen Strich durch die Habe des frohen Herzens zog.