Ghazal 152

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه‌ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت
عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد
برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز
دست غیب آمد و بر سینهٔ نامحرم زد

دیگران قرعهٔ قسمت همه بر عیش زدند
دل غمدیدهٔ ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه زنخدان تو داشت
دست در حلقهٔ آن زلف خم اندر خم زد

حافظ آن روز طربنامهٔ عشق تو نوشت
که قلم بر سر اسباب دل خرم زد

Dans l'éternité, le rayon de ta beauté parla de se manifester ;
l'amour parut et mit le feu au monde entier.

Ton visage se montra ; il vit que l'ange n'avait pas l'amour.
De jalousie il devint feu pur et se jeta sur Adam.

La raison voulut allumer sa lampe à cette flamme ;
l'éclair de la jalousie brilla et bouleversa le monde.

Le prétentieux voulut venir au lieu où l'on contemple le secret ;
la main de l'invisible vint et frappa la poitrine de l'intrus.

Les autres tirèrent tous leur lot du côté du plaisir ;
c'est notre cœur éprouvé qui le tira du côté du chagrin.

L'âme céleste désira le puits de ton menton ;
elle porta la main à l'anneau de cette chevelure, boucle dans boucle.

Hafez écrivit le livre de joie de ton amour le jour
où il raya d'un trait les biens d'un cœur content.