Ghasel 155

اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد

و گر به رهگذری یک دم از وفاداری
چو گرد در پی‌اش افتم چو باد بگریزد

و گر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس
ز حقهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد

من آن فریب که در نرگس تو می‌بینم
بس آبروی که با خاک ره برآمیزد

فراز و شیب بیابان عشق، دام بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز
هزار بازی از این طرفه‌تر برانگیزد

بر آستانهٔ تسلیم سر بنه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد

Gehe ich ihr nach, so stiftet sie Unruhe;
lasse ich vom Suchen ab, erhebt sie sich im Groll.

Und wenn ich auf einem Weg einen Augenblick aus Treue
wie Staub hinter ihr herfalle, flieht sie wie der Wind.

Und wenn ich um einen halben Kuss bitte, rieseln hundert Ausflüchte
wie Zucker aus dem Kästchen ihres Mundes.

Jener Trug, den ich in deinem Narzissenauge sehe,
wird manche Ehre mit dem Staub des Weges vermischen.

Auf und Ab der Wüste der Liebe sind eine Falle des Unheils;
wo ist der Löwenherzige, der das Unheil nicht scheut?

Wünsche dir Leben und Geduld, denn das gaukelnde Rad
wird tausend Spiele hervorbringen, seltsamer als dieses.

Leg den Kopf auf die Schwelle der Ergebung, Hafis,
denn wenn du streitest, streitet die Zeit mit dir.