Ghazal 156

به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد
تو را در این سخن، انکار کار ما نرسد

اگرچه حسن‌فروشان به جلوه آمده‌اند
کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد

به حق صحبت دیرین که هیچ محرم راز
به یار یک جهت حق‌گزار ما نرسد

هزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی
به دلپذیری نقش نگار ما نرسد

هزار نقد به بازار کائنات آرند
یکی به سکهٔ صاحب عیار ما نرسد

دریغ قافله عمر کآنچنان رفتند
که گردشان به هوای دیار ما نرسد

دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش
که بد به خاطر امیدوار ما نرسد

چنان بزی که اگر خاک ره شوی کس را
غبار خاطری از رهگذار ما نرسد

بسوخت حافظ و ترسم که شرح قصهٔ او
به سمع پادشه کامگار ما نرسد

En beauté, en caractère et en fidélité, nul n'atteint notre ami ;
il ne t'appartient pas, sur ce point, de nier notre cause.

Bien que les marchands de beauté soient venus se montrer,
nul en beauté et en grâce n'atteint notre ami.

Par le droit de l'ancienne compagnie, aucun confident
n'atteint notre ami loyal au cœur entier.

Mille figures sortent de la plume de la création, et pas une
n'atteint en charme la figure de notre aimée.

On apporte mille monnaies au marché de l'univers ;
pas une n'atteint la frappe de notre maître essayeur.

Hélas, la caravane de la vie s'en est allée de telle sorte
que sa poussière n'atteint pas l'air de notre pays.

Ô cœur, ne t'afflige pas du tourment des envieux et sois sûr
que le mal n'atteint pas notre esprit plein d'espoir.

Vis de telle sorte que, si tu deviens poussière du chemin,
nulle poussière de rancœur n'atteigne quiconque de notre passage.

Hafez a brûlé, et je crains que le récit de son histoire
n'atteigne pas l'oreille de notre roi comblé.