Ghazal 157

هر که را با خط سبزت سر سودا باشد
پای از این دایره بیرون ننهد تا باشد

من چو از خاک لحد لاله‌صفت برخیزم
داغ سودای توام سر سویدا باشد

تو خود ای گوهر یک‌دانه کجایی آخر
کز غمت دیدهٔ مردم همه دریا باشد

از بن هر مژه‌ام آب روان است بیا
اگرت میل لب جوی و تماشا باشد

چون گل و می دمی از پرده برون آی و درآ
که دگرباره ملاقات نه پیدا باشد

ظل ممدود خم زلف توام بر سر باد
کاندر این سایه قرار دل شیدا باشد

چشمت از ناز به حافظ نکند میل آری
سرگرانی صفت نرگس رعنا باشد

Whoever has a passion in his head for your fresh green down
will not set foot outside this circle as long as he lives.

When I rise like a tulip from the dust of the grave,
the brand of passion for you will be the black core of my heart.

Where are you, after all, O single pearl,
for whose sake people's eyes have all become seas?

From the root of every eyelash of mine water is running; come,
if you have a liking for the bank of a stream and the view.

Like the rose and the wine, come out from behind the veil for a moment and enter,
for another meeting may not come about.

May the long shadow of the curl of your tress be over my head,
for in that shade the frenzied heart finds rest.

Out of pride your eye does not incline to Hafez; yes,
to be aloof is the nature of the graceful narcissus.