Ghazal 158

من و انکار شراب! این چه حکایت باشد؟
غالبا این قدرم عقل و کفایت باشد

تا به غایت ره میخانه نمی‌دانستم
ور نه مستوری ما تا به چه غایت باشد

زاهد و عجب و نماز و من و مستی و نیاز
تا تو را خود ز میان با که عنایت باشد

زاهد ار راه به رندی نبرد معذور است
عشق کاری‌ست که موقوف هدایت باشد

من که شب‌ها ره تقوا زده‌ام با دف و چنگ
این زمان سر به ره آرم؟ چه حکایت باشد!

بندهٔ پیر مغانم که ز جهلم برهاند
پیر ما هر چه کند عین عنایت باشد

دوش از این غصه نخفتم که رفیقی می‌گفت
«حافظ ار مست بود جای شکایت باشد»

Moi, renier le vin ? Quelle histoire est-ce là ?
J'ai sans doute au moins autant de raison et de capacité.

Jusqu'à présent je ne connaissais pas le chemin de la taverne ;
sinon, jusqu'où serait allée notre retenue ?

Le dévot avec orgueil et prière, moi avec ivresse et besoin :
voyons auquel des deux va ta faveur.

Si le dévot ne trouve pas la voie du libertin, il est excusable ;
l'amour est une affaire qui dépend de la bonne direction.

Moi qui des nuits durant ai détroussé la piété avec tambourin et harpe,
irais-je maintenant rentrer dans le rang ? Quelle histoire !

Je suis le serviteur du vieux mage, qui m'a délivré de l'ignorance ;
tout ce que fait notre maître est la bonté même.

Hier soir je n'ai pas dormi de ce chagrin : un ami disait
que si Hafez est ivre, il y a lieu de se plaindre.