Ghazal 159

نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد
ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد

صوفی ما که ز ورد سحری مست شدی
شامگاهش نگران باش که سرخوش باشد

خوش بود گر محک تجربه آید به میان
تا سیه‌روی شود هر که در او غش باشد

خط ساقی گر از این گونه زند نقش بر آب
ای بسا رخ که به خونآبه منقش باشد

ناز‌پرورد تنعم نبرد راه به دوست
عاشقی شیوهٔ رندان بلاکش باشد

غم دنیای دنی چند خوری؟ باده بخور
حیف باشد دل دانا که مشوش باشد

دلق و سجادهٔ حافظ ببرد باده‌فروش
گر شرابش ز کف ساقی مه‌وش باشد

La monnaie du soufi n'est pas toute pure et sans alliage ;
que de frocs méritent le feu !

Notre soufi, qui s'enivrait de sa litanie de l'aube,
observe-le le soir, quand il est gai.

Il serait bon que la pierre de touche de l'expérience paraisse,
pour que quiconque porte de l'alliage ait le visage noirci.

Si le duvet de l'échanson trace ainsi des figures sur l'eau,
que de visages seront peints de larmes de sang !

Celui qu'on a nourri dans l'aisance ne trouve pas le chemin de l'ami ;
aimer est la manière des libertins endurants.

Jusqu'à quand te chagrineras-tu pour ce bas monde ? Bois du vin.
C'est dommage qu'un cœur sage soit troublé.

Le marchand de vin emportera le froc et le tapis de Hafez,
si son vin vient de la main d'un échanson pareil à la lune.