Ghasel 15

ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت؟
وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز
کآغوش که شد منزل آسایش و خوابت؟

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری
پیداست از این شیوه که مست است شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت
تا باز چه اندیشه کند رأی صوابت

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیداست نگارا که بلند است جنابت

دور است سر آب از این بادیه، هشدار
تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل
باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل‌افروز که منزلگه انسی
یا رب مکناد آفت ایام، خرابت

حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد
صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت

O heilige Schöne, wer löst das Band deines Schleiers?
O Paradiesvogel, wer gibt dir Korn und Wasser?

Der Schlaf wich aus meinen Augen bei dem herzverbrennenden Gedanken:
Wessen Arme wurden dir Stätte der Ruhe und des Schlafs?

Du fragst nicht nach dem Derwisch, und ich fürchte, du hast
keinen Gedanken an Vergebung und keine Sorge um Lohn.

Jenes schmachtende Auge überfiel die Herzen der Liebenden;
an dieser Art sieht man, dass dein Wein berauscht.

Der Pfeil des Blicks, den du auf mein Herz schossest, ging fehl;
mal sehen, was dein rechtes Urteil nun ersinnt.

Jedes Klagen und Rufen von mir hörtest du nicht;
es ist klar, meine Schöne, dass dein Hof hoch liegt.

Die Quelle ist fern von dieser Wüste; gib acht,
dass der Wüstendämon dich nicht mit einem Trugbild täuscht.

Nach welcher Weise gehst du den Weg des Alters, o Herz?
Die Tage deiner Jugend jedenfalls wurden im Irrtum vertan.

O herzerhellender Palast, Wohnstatt der Vertrautheit,
Herr, möge das Unheil der Zeit dich nie zerstören.

Hafis ist kein Knecht, der seinem Herrn entläuft;
schließ Frieden und komm zurück, denn dein Tadel hat mich zugrunde gerichtet.