Ghazal 15

ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت؟
وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز
کآغوش که شد منزل آسایش و خوابت؟

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت

راه دل عشاق زد آن چشم خماری
پیداست از این شیوه که مست است شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت
تا باز چه اندیشه کند رأی صوابت

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیداست نگارا که بلند است جنابت

دور است سر آب از این بادیه، هشدار
تا غول بیابان نفریبد به سرابت

تا در ره پیری به چه آیین روی ای دل
باری به غلط صرف شد ایام شبابت

ای قصر دل‌افروز که منزلگه انسی
یا رب مکناد آفت ایام، خرابت

حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد
صلحی کن و بازآ که خرابم ز عتابت

O bellezza celeste, chi scioglie il laccio del tuo velo?
O uccello del paradiso, chi ti dà grano e acqua?

Il sonno è fuggito dai miei occhi in questo pensiero che brucia le viscere:
quali braccia sono diventate la tua dimora di riposo e di sonno?

Non chiedi del derviscio, e temo che tu non abbia
pensiero del perdono né cura della ricompensa.

Quell'occhio languido ha assalito il cuore degli amanti;
da questo modo si vede che il tuo vino inebria.

La freccia dello sguardo che scagliasti al mio cuore è andata a vuoto;
vediamo che cosa penserà ora il tuo retto giudizio.

Ogni gemito e ogni grido che ho levato non l'hai udito;
è chiaro, mia bella, che la tua corte è alta.

La sorgente è lontana da questo deserto; bada
che il demone delle solitudini non ti inganni con un miraggio.

Con quale regola andrai per la via della vecchiaia, o cuore?
Almeno i giorni della tua giovinezza furono spesi nell'errore.

O palazzo che rallegri il cuore, dimora dell'intimità,
Signore, che la sventura dei giorni non ti riduca in rovina.

Hafez non è uno schiavo che fugge dal padrone;
fa' pace e ritorna, ché sono distrutto dal tuo rimprovero.