Ghazal 160

خوش است خلوت اگر یار یار من باشد
نه من بسوزم و او شمع انجمن باشد

من آن نگین سلیمان به هیچ نستانم
که گاه گاه بر او دست اهرمن باشد

روا مدار خدایا که در حریم وصال
رقیب محرم و حرمان نصیب من باشد

همای گو مفکن سایهٔ شرف هرگز
در آن دیار که طوطی کم از زغن باشد

بیان شوق چه حاجت؟ که سوز آتش دل
توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

هوای کوی تو از سر نمی‌رود آری
غریب را دل سرگشته با وطن باشد

به سان سوسن اگر ده‌زبان شود حافظ
چو غنچه پیش تواش مهر بر دهن باشد

La retraite est douce si l'amie est mon amie,
non si je brûle tandis qu'elle est la bougie de l'assemblée.

Je ne prendrais pour rien ce chaton de Salomon
si de temps à autre la main d'Ahriman est sur lui.

Ne permets pas, mon Dieu, que dans l'enceinte de l'union
le rival soit admis et que la privation soit mon lot.

Dis au phénix de ne jamais jeter l'ombre de l'honneur
sur un pays où le perroquet vaut moins que le milan.

Qu'est-il besoin de dire le désir ? La brûlure du feu du cœur
se reconnaît à la brûlure qui est dans la parole.

Le désir de ta rue ne quitte pas ma tête ; oui,
le cœur égaré de l'étranger reste avec sa patrie.

Si Hafez avait dix langues comme le lis,
devant toi sa bouche serait scellée comme le bouton.