Ghazal 162

خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد
که در دستت بجز ساغر نباشد

زمان خوش‌دلی دریاب و در یاب
که دایم در صدف گوهر نباشد

غنیمت دان و می خور در گلستان
که گل تا هفتهٔ دیگر نباشد

ایا پرلعل کرده جام زرین
ببخشا بر کسی کش زر نباشد

بیا ای شیخ و از خم‌خانهٔ ما
شرابی خور که در کوثر نباشد

بشوی اوراق اگر هم‌درس مایی
که علم عشق در دفتر نباشد

ز من بنیوش و دل در شاهدی بند
که حسنش بستهٔ زیور نباشد

شرابی بی‌خمارم بخش یا رب
که با وی هیچ درد سر نباشد

من از جان بندهٔ سلطان اویسم
اگر چه یادش از چاکر نباشد

به تاج عالم آرایش که خورشید
چنین زیبندهٔ افسر نباشد

کسی گیرد خطا بر نظم حافظ
که هیچش لطف در گوهر نباشد

La rose est venue, charmante, et rien n'est plus charmant
que de n'avoir en main que la coupe.

Saisis le temps du cœur content, et comprends
que la perle n'est pas toujours dans la coquille.

Tiens-le pour un gain et bois du vin dans la roseraie,
car dans une semaine la rose ne sera plus.

Ô toi qui as rempli de rubis la coupe d'or,
sois généreux envers celui qui n'a pas d'or.

Viens, ô cheikh, et de notre cellier
bois un vin qui n'est pas dans le Kawsar.

Lave les feuillets si tu es notre condisciple,
car la science de l'amour n'est pas dans le cahier.

Écoute-moi et attache ton cœur à une beauté
dont le charme ne tienne pas à la parure.

Accorde-moi, Seigneur, un vin sans lendemain pénible,
avec lequel il n'y ait aucun mal de tête.

De toute mon âme je suis l'esclave du sultan Oveys,
bien qu'il ne se souvienne pas de son serviteur.

Par sa couronne qui pare le monde, le soleil
n'est pas si digne de porter le diadème.

Celui-là seul trouve à redire aux vers de Hafez
qui n'a aucune grâce dans sa nature.