Ghazal 164

نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد
عالم پیر دگرباره جوان خواهد شد

ارغوان جام عقیقی به سمن خواهد داد
چشم نرگس به شقایق نگران خواهد شد

این تطاول که کشید از غم هجران بلبل
تا سراپردهٔ گل نعره‌زنان خواهد شد

گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگیر
مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد

ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی
مایهٔ نقد بقا را که ضمان خواهد شد؟

ماه شعبان منه از دست قدح، کاین خورشید
از نظر تا شب عید رمضان خواهد شد

گل عزیز است غنیمت شمریدش صحبت
که به باغ آمد از این راه و از آن خواهد شد

مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود
چند گویی که چنین رفت و چنان خواهد شد؟

حافظ از بهر تو آمد سوی اقلیم وجود
قدمی نه به وداعش که روان خواهد شد

Il respiro della brezza spargerà muschio;
il vecchio mondo tornerà giovane.

L'albero di Giuda porgerà una coppa di corniola al gelsomino;
l'occhio del narciso contemplerà l'anemone.

Dopo la tirannia subita per la pena della separazione, l'usignolo
andrà gridando fino al padiglione della rosa.

Se sono andato dalla moschea alla taverna, non trovarci da ridire;
la predica è lunga e il tempo passerà.

O cuore, se rimandi a domani il piacere di oggi,
chi farà da garante per il capitale della tua durata?

Nel mese di Sha'ban non posare la coppa, ché questo sole
sparirà alla vista fino alla notte della festa del Ramadan.

La rosa è preziosa; considerate un guadagno la sua compagnia,
ché è venuta nel giardino per questa via e se ne andrà per quella.

Menestrello, è un'adunanza di amici; canta un ghazal e una canzone.
Fino a quando dirai: è andata così e sarà così?

Hafez è venuto per te nel regno dell'esistenza;
fa' un passo per salutarlo, ché se ne andrà.