Ghasel 165

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت
مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد؟

مرا روز ازل کاری به جز رندی نفرمودند
هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد

خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش
که ساز شرع از این افسانه بی‌قانون نخواهد شد

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم
کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی
دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

مشوی ای دیده نقش غم ز لوح سینهٔ حافظ
که زخم تیغ دلدار است و رنگ خون نخواهد شد

Die Liebe zu den Schwarzäugigen geht mir nicht aus dem Kopf;
das ist der Ratschluss des Himmels, und er wird nicht anders.

Der Aufpasser fügte Qualen zu und ließ keinen Raum für Versöhnung;
steigt der Seufzer der Frühaufsteher etwa nicht zum Himmel?

Am Urtag wies man mir keine andere Aufgabe zu als das Rendtum;
welcher Anteil dort zugeteilt wurde, er wird nicht mehr.

Um Gottes willen, Sittenwächter, erlasse uns den Ruf von Trommel und Flöte,
denn das Instrument des Gesetzes wird durch diese Geschichte nicht verstimmt.

Mein ganzer Spielraum ist, dass ich sie heimlich liebe;
was soll ich von Umarmung und Kuss sagen, da es nicht sein wird?

Rubinwein, ein sicherer Ort und ein freundlicher Gefährte als Schenke:
o Herz, wann wird deine Sache gut, wenn nicht jetzt?

O Auge, wasch das Zeichen des Kummers nicht von der Tafel der Brust des Hafis,
denn es ist die Wunde vom Schwert der Geliebten, und die Farbe des Blutes geht nicht fort.