Ghazal 165

مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد
قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد

رقیب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت
مگر آه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد؟

مرا روز ازل کاری به جز رندی نفرمودند
هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد

خدا را محتسب ما را به فریاد دف و نی بخش
که ساز شرع از این افسانه بی‌قانون نخواهد شد

مجال من همین باشد که پنهان عشق او ورزم
کنار و بوس و آغوشش چه گویم چون نخواهد شد

شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی
دلا کی به شود کارت اگر اکنون نخواهد شد

مشوی ای دیده نقش غم ز لوح سینهٔ حافظ
که زخم تیغ دلدار است و رنگ خون نخواهد شد

L'amour des yeux noirs ne sortira pas de ma tête ;
c'est le décret du ciel et il n'en sera pas autrement.

Le gardien a infligé des tourments et n'a pas laissé place à la paix ;
les soupirs de ceux qui se lèvent à l'aube n'iront-ils pas jusqu'au ciel ?

Au jour d'avant le temps on ne m'assigna d'autre tâche que la vie de libertin ;
la part qui fut donnée là ne sera pas accrue.

Pour l'amour de Dieu, censeur, fais-nous grâce pour le cri du tambourin et de la flûte,
car l'instrument de la Loi ne sera pas déréglé par ce conte.

Tout ce qui m'est possible, c'est de l'aimer en secret ;
que dire de son étreinte et de son baiser, puisque cela ne sera pas ?

Vin rubis, lieu sûr, et pour échanson un ami bienveillant :
ô cœur, quand ton affaire ira-t-elle mieux, si ce n'est maintenant ?

Ô œil, ne lave pas la marque du chagrin sur la tablette du cœur de Hafez,
car c'est la blessure du sabre de l'aimée, et la couleur du sang ne s'en ira pas.