Ghasel 166

روز هجران و شب فرقت یار آخر شد
زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود
عاقبت در قدم باد بهار آخر شد

شکر ایزد که به اقبال کله گوشهٔ گل
نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد

صبح امید که بد معتکف پردهٔ غیب
گو برون آی که کار شب تار آخر شد

آن پریشانی شب‌های دراز و غم دل
همه در سایهٔ گیسوی نگار آخر شد

باورم نیست ز بدعهدی ایام هنوز
قصهٔ غصه که در دولت یار آخر شد

ساقیا لطف نمودی قدحت پر می باد
که به تدبیر تو تشویش خمار آخر شد

در شمار ار چه نیاورد کسی حافظ را
شکر کان محنت بی‌حد و شمار آخر شد

Der Tag der Trennung und die Nacht der Ferne vom Freund sind zu Ende;
ich warf dieses Los, der Stern zog vorüber, und die Sache ist zu Ende.

All die Ziererei und Pracht, die der Herbst befahl,
ist endlich beim Schritt des Frühlingswinds zu Ende.

Gott sei Dank, dass durch das Glück der schräg sitzenden Mütze der Rose
der Hochmut des Winterwinds und der Prunk des Dorns zu Ende sind.

Sag dem Morgen der Hoffnung, der hinter dem Vorhang des Verborgenen weilte,
er möge hervortreten, denn das Werk der finsteren Nacht ist zu Ende.

Jene Verstörtheit der langen Nächte und der Kummer des Herzens
sind alle im Schatten des Haars der Geliebten zu Ende gegangen.

Noch kann ich es bei der Wortbrüchigkeit der Zeit nicht glauben,
dass die Geschichte des Kummers im Glück des Freundes zu Ende ist.

Schenke, du warst gütig; dein Becher sei voll Wein,
denn durch deine Fürsorge ist die Unruhe des Katers zu Ende.

Hat auch niemand Hafis in die Rechnung aufgenommen,
Dank sei, dass jene grenzenlose, zahllose Not zu Ende ist.