Ghazal 167

ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد
دل رمیدهٔ ما را رفیق و مونس شد

نگار من که به مکتب نرفت و خط ننوشت
به غمزه مسأله‌آموز صد مدرس شد

به بوی او دل بیمار عاشقان چو صبا
فدای عارض نسرین و چشم نرگس شد

به صدر مصطبه‌ام می‌نشاند اکنون دوست
گدای شهر نگه کن که میر مجلس شد

خیال آب خضر بست و جام اسکندر
به جرعه‌نوشی سلطان ابوالفوارس شد

طرب‌سرای محبت کنون شود معمور
که طاق ابروی یار منش مهندس شد

لب از ترشح می پاک کن برای خدا
که خاطرم به هزاران گنه موسوس شد

کرشمهٔ تو شرابی به عاشقان پیمود
که علم بی‌خبر افتاد و عقل بی‌حس شد

چو زر عزیز وجود است نظم من، آری
قبول دولتیان کیمیای این مس شد

ز راه میکده یاران عنان بگردانید
چرا که حافظ از این راه رفت و مفلس شد

Une étoile a brillé et s'est faite lune de l'assemblée ;
elle est devenue l'amie et la compagne de notre cœur effarouché.

Ma belle, qui n'alla pas à l'école et n'écrivit pas une ligne,
d'une œillade est devenue la maîtresse de cent professeurs.

À son parfum, le cœur malade des amants, comme la brise,
s'est offert en sacrifice à sa joue d'églantine et à son œil de narcisse.

L'ami me fait asseoir maintenant à la place d'honneur de la taverne ;
regarde le mendiant de la ville, devenu maître de l'assemblée.

Il s'est figuré l'eau de Khizr et la coupe d'Alexandre,
et il en est venu à boire une gorgée avec le sultan Abou'l-Favaris.

La maison de joie de l'amour sera désormais florissante,
car la voûte du sourcil de mon amie en est devenue l'architecte.

Essuie de ta lèvre la trace du vin, pour l'amour de Dieu,
car mon esprit est tenté par mille péchés.

Ton œillade a versé aux amants un vin tel
que la science en est tombée sans connaissance et la raison sans force.

Mes vers sont chers comme l'or à l'existence ; oui,
la faveur des fortunés fut l'alchimie de ce cuivre.

Amis, détournez vos rênes du chemin de la taverne,
car Hafez a pris ce chemin et s'y est ruiné.