Ghazal 169

یاری اندر کس نمی‌بینیم، یاران را چه شد؟
دوستی کی آخر آمد؟ دوست‌دار‌ان را چه شد؟

آب حیوان تیره‌گون شد، خضر فرخ‌پی کجاست؟
خون چکید از شاخ گل، باد بهار‌ان را چه شد؟

کس نمی‌گوید که «یاری داشت حق دوستی»
حق‌شناسان را چه حال افتاد؟ یاران را چه شد؟

لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست
تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد؟

شهر یاران بود و خاک مهر‌بانان این دیار
مهربانی کی سر آمد؟ شهر یار‌ان را چه شد؟

گوی توفیق و کرامت، در میان افکنده‌اند
کس به میدان در نمی‌آید، سوار‌ان را چه شد؟

صدهزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست
عندلیبان را چه پیش آمد؟ هزاران را چه شد؟

زهره سازی خوش نمی‌سازد، مگر عود‌ش بسوخت؟
کس ندارد ذوق مستی، می‌گسار‌ان را چه شد؟

حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند، خموش
از که می‌پرسی که دور روزگار‌ان را چه شد؟

Nous ne voyons d'amitié en personne ; qu'est-il advenu des amis ?
Quand l'amitié a-t-elle pris fin ? Qu'est-il advenu de ceux qui aimaient ?

L'eau de la vie s'est troublée ; où est Khizr au pas béni ?
Le sang a goutté de la branche du rosier ; qu'est-il advenu des vents du printemps ?

Nul ne dit qu'un ami avait un droit d'amitié ;
qu'est-il arrivé à ceux qui savaient reconnaître ? Qu'est-il advenu des amis ?

Depuis des années aucun rubis n'est sorti de la mine de la générosité ;
qu'est-il advenu de l'ardeur du soleil et du travail du vent et de la pluie ?

Ce pays était la ville des amis et la terre des bienveillants ;
quand la bienveillance a-t-elle cessé ? Qu'est-il advenu des amis de la ville ?

On a jeté sur le terrain la balle du succès et de la faveur ;
nul n'entre en lice ; qu'est-il advenu des cavaliers ?

Cent mille roses ont fleuri et pas un chant d'oiseau ne s'est élevé ;
qu'est-il arrivé aux rossignols ? Qu'est-il advenu des milliers ?

Vénus ne joue pas d'air plaisant ; son luth aurait-il brûlé ?
Nul n'a le goût de l'ivresse ; qu'est-il advenu des buveurs ?

Hafez, nul ne connaît les secrets divins ; tais-toi.
À qui demandes-tu ce qu'il est advenu du cours des temps ?