Gazal 16

خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
به قصد جان من زار ناتوان انداخت

نبود نقش دو عالم، که رنگ الفت بود
زمانه طرح محبت، نه این زمان انداخت

به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد
فریب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت

شراب‌خورده و خوی‌کرده می‌روی به چمن
که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت

به بزمگاه چمن، دوش، مست، بگذشتم
چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت

بنفشه طرهٔ مفتول خود گره می‌زد
صبا حکایت زلف تو در میان انداخت

ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم
سمن به دست صبا، خاک در دهان انداخت

من از ورع، می و مطرب ندیدمی زین پیش
هوای مغبچگانم در این و آن انداخت

کنون به آب می لعل، خرقه می‌شویم
نصیبهٔ ازل از خود نمی‌توان انداخت

مگر گشایش حافظ در این خرابی بود
که بخشش ازلش، در می مغان انداخت

جهان به کام من اکنون شود که دور زمان
مرا به بندگی خواجهٔ جهان انداخت

La curva que tu ceja traviesa puso en su arco
la apuntó a la vida de este mísero y débil que soy.

No tenían forma los dos mundos y ya existía el color del afecto;
no fue en este tiempo cuando el siglo trazó el plan del amor.

Con un solo guiño, cuando el narciso presumía de sí,
el engaño de tu ojo echó cien disturbios al mundo.

Encendida de vino y perlada de sudor vas al prado,
y el brillo de tu rostro prende fuego al árbol de Judas.

Anoche, ebrio, pasé por el lugar de fiesta del prado,
cuando el capullo me hizo pensar en tu boca.

La violeta anudaba su propia trenza retorcida;
la brisa sacó a relucir la historia de tu cabello.

Avergonzado de que lo comparase con tu rostro,
el jazmín, por mano de la brisa, se echó polvo en la boca.

Por piedad nunca antes había mirado vino ni músico;
el deseo de los jóvenes magos me arrojó a lo uno y a lo otro.

Ahora lavo mi manto en el agua del vino rubí;
la parte dada antes del tiempo no se puede arrojar de sí.

Quizá la salida de Hafez estaba en esta misma ruina,
pues el don eterno lo arrojó al vino de los magos.

El mundo irá ahora a mi gusto, pues la vuelta del tiempo
me arrojó al servicio del señor del mundo.