Ghazal 16

خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
به قصد جان من زار ناتوان انداخت

نبود نقش دو عالم، که رنگ الفت بود
زمانه طرح محبت، نه این زمان انداخت

به یک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد
فریب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت

شراب‌خورده و خوی‌کرده می‌روی به چمن
که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت

به بزمگاه چمن، دوش، مست، بگذشتم
چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت

بنفشه طرهٔ مفتول خود گره می‌زد
صبا حکایت زلف تو در میان انداخت

ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم
سمن به دست صبا، خاک در دهان انداخت

من از ورع، می و مطرب ندیدمی زین پیش
هوای مغبچگانم در این و آن انداخت

کنون به آب می لعل، خرقه می‌شویم
نصیبهٔ ازل از خود نمی‌توان انداخت

مگر گشایش حافظ در این خرابی بود
که بخشش ازلش، در می مغان انداخت

جهان به کام من اکنون شود که دور زمان
مرا به بندگی خواجهٔ جهان انداخت

La courbe que ton sourcil mutin a mise à son arc,
il l'a pointée sur la vie du pauvre faible que je suis.

Les deux mondes n'avaient pas de forme que déjà existait la couleur de l'affection ;
ce n'est pas en ce temps-ci que le siècle a tracé le plan de l'amour.

D'une seule œillade, quand le narcisse faisait le vaniteux,
la ruse de ton œil a jeté cent troubles dans le monde.

Échauffée de vin et perlée de sueur, tu vas à la prairie,
et l'éclat de ton visage met le feu à l'arbre de Judée.

Hier soir, ivre, je passai par le lieu de fête de la prairie,
quand le bouton de rose me fit songer à ta bouche.

La violette nouait sa propre tresse torsadée ;
la brise mit sur le tapis l'histoire de ta chevelure.

Honteux que je l'eusse comparé à ton visage,
le jasmin, par la main de la brise, se jeta de la terre dans la bouche.

Par piété, je n'avais jamais regardé le vin ni le ménestrel ;
le désir des jeunes mages m'a jeté dans l'un et l'autre.

Maintenant je lave mon froc dans l'eau du vin rubis ;
la part reçue avant le temps, on ne peut la rejeter.

Peut-être la délivrance de Hafez était-elle dans cette ruine même,
puisque le don éternel l'a jeté dans le vin des mages.

Le monde ira désormais selon mon désir, car le cours du temps
m'a jeté au service du maître du monde.