Ghazal 170

زاهد خلوت‌نشین، دوش به میخانه شد
از سر پیمان برفت، با سر پیمانه شد

صوفی مجلس که دی، جام و قدح می‌شکست
باز به یک جرعه می، عاقل و فرزانه شد

شاهد عهد شباب، آمده بودش به خواب
باز به پیرانه‌سر‌، عاشق و دیوانه شد

مغ‌بچه‌ای می‌گذشت، راهزن دین و دل
در پی آن آشنا، از همه بیگانه شد

آتش رخسار گل، خرمن بلبل بسوخت
چهرهٔ خندان شمع، آفت پروانه شد

گریهٔ شام و سحر، شکر که ضایع نگشت
قطرهٔ باران ما، گوهر یک‌دانه شد

نرگس ساقی بخواند، آیت افسون‌گری
حلقهٔ اوراد ما، مجلس افسانه شد

منزل حافظ کنون، بارگه پادشاست
دل بر دل‌دار رفت، جان بر جانانه شد

Le dévot retiré est allé hier soir à la taverne ;
il a quitté son serment et s'est tenu à la coupe.

Le soufi de l'assemblée, qui hier brisait coupe et gobelet,
est redevenu, par une gorgée de vin, sage et avisé.

La beauté du temps de sa jeunesse lui était venue en songe ;
sur ses vieux jours il est redevenu amoureux et fou.

Un jeune mage passait, brigand de la foi et du cœur ;
à la suite de cet ami, il est devenu étranger à tous.

Le feu de la joue de la rose a brûlé la moisson du rossignol ;
le visage riant de la bougie a causé la perte du papillon.

Grâce à Dieu, nos pleurs du soir et de l'aube ne furent pas perdus ;
notre goutte de pluie est devenue une perle unique.

Le narcisse de l'échanson a récité le verset de l'enchantement ;
le cercle de nos litanies est devenu une veillée de contes.

La demeure de Hafez est maintenant la cour d'un roi ;
le cœur est allé à sa gardienne, l'âme à la bien-aimée.