Ghazal 170

زاهد خلوت‌نشین، دوش به میخانه شد
از سر پیمان برفت، با سر پیمانه شد

صوفی مجلس که دی، جام و قدح می‌شکست
باز به یک جرعه می، عاقل و فرزانه شد

شاهد عهد شباب، آمده بودش به خواب
باز به پیرانه‌سر‌، عاشق و دیوانه شد

مغ‌بچه‌ای می‌گذشت، راهزن دین و دل
در پی آن آشنا، از همه بیگانه شد

آتش رخسار گل، خرمن بلبل بسوخت
چهرهٔ خندان شمع، آفت پروانه شد

گریهٔ شام و سحر، شکر که ضایع نگشت
قطرهٔ باران ما، گوهر یک‌دانه شد

نرگس ساقی بخواند، آیت افسون‌گری
حلقهٔ اوراد ما، مجلس افسانه شد

منزل حافظ کنون، بارگه پادشاست
دل بر دل‌دار رفت، جان بر جانانه شد

L'asceta che viveva ritirato è andato ieri notte alla taverna;
ha lasciato il voto e si è attenuto alla coppa.

Il sufi dell'adunanza, che ieri spezzava coppa e calice,
con un sorso di vino è tornato assennato e saggio.

La bella del tempo della sua giovinezza gli era apparsa in sogno;
ormai vecchio, è tornato innamorato e folle.

Passava un giovane mago, brigante della fede e del cuore;
dietro a quell'amico è diventato estraneo a tutti.

Il fuoco della guancia della rosa ha bruciato il raccolto dell'usignolo;
il volto ridente della candela è stato la rovina della falena.

Grazie a Dio il pianto della sera e dell'alba non è andato perduto;
la nostra goccia di pioggia è diventata una perla unica.

Il narciso del coppiere ha recitato il versetto dell'incantesimo;
il cerchio delle nostre litanie è diventato un ritrovo di racconti.

La dimora di Hafez è ora la corte di un re;
il cuore è andato dalla sua custode, l'anima dall'amata.