Ghazal 173

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد

از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار
کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند
موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد

بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم
شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد

ای عروس هنر از بخت شکایت منما
حجلهٔ حسن بیارای که داماد آمد

دلفریبان نباتی همه زیور بستند
دلبر ماست که با حسن خداداد آمد

زیر بارند درختان که تعلق دارند
ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد

مطرب از گفتهٔ حافظ غزلی نغز بخوان
تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد

Dans ma prière, la courbe de ton sourcil m'est revenue en mémoire ;
un état m'a saisi tel que la niche de prière s'est mise à crier.

N'attends plus de moi patience, cœur ni raison,
car cette endurance que tu as vue s'est toute envolée.

Le vin s'est clarifié et les oiseaux de la prairie sont ivres ;
c'est la saison d'aimer, et l'affaire a repris sur sa base.

Je sens un parfum de mieux dans l'état du monde ;
la rose a apporté la joie et la brise est venue joyeuse.

Ô épousée du talent, ne te plains pas de la fortune ;
pare la chambre nuptiale de la beauté, car l'époux est venu.

Les charmeuses du monde végétal ont toutes mis leurs parures ;
c'est notre aimée qui est venue avec une beauté donnée de Dieu.

Sous le fardeau sont les arbres qui ont des attaches ;
heureux le cyprès, venu libre du fardeau du chagrin.

Ménestrel, chante un beau ghazal des paroles de Hafez,
que je dise : le temps de la joie m'est revenu en mémoire.