Ghasel 175

صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد
که موسم طرب و عیش و ناز و نوش آمد

هوا مسیح‌نفس گشت و باد نافه‌گشای
درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد

تنور لاله چنان برفروخت باد بهار
که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش آمد

به گوش هوش نیوش از من و به عشرت کوش
که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد

ز فکر تفرقه بازآی تا شوی مجموع
به حکم آنکه چو شد اهرمن سروش آمد

ز مرغ صبح ندانم که سوسن آزاد
چه گوش کرد که با ده زبان خموش آمد

چه جای صحبت نامحرم است مجلس انس؟
سر پیاله بپوشان که خرقه‌پوش آمد

ز خانقاه به میخانه می‌رود حافظ
مگر ز مستی زهد ریا به هوش آمد

Der Morgenwind kam, den alten Weinhändler zu beglückwünschen:
Die Zeit der Freude, des Genusses, der Anmut und des Trinkens ist gekommen.

Die Luft bekam den Atem des Messias, und der Wind öffnet den Moschusbeutel;
der Baum wurde grün, und der Vogel brach in Gesang aus.

Der Frühlingswind heizte den Ofen der Tulpe so an,
dass die Knospe in Schweiß ertrank und die Rose ins Sieden kam.

Hör mit dem Ohr des Verstandes auf mich und strebe nach Freude,
denn dieses Wort kam mir in der Frühe von einer verborgenen Stimme zu Ohren.

Kehr um vom Gedanken der Zersplitterung, damit du gesammelt wirst,
denn es gilt: Wenn Ahriman geht, kommt der Engel.

Ich weiß nicht, was die freie Lilie vom Morgenvogel hörte,
dass sie mit zehn Zungen verstummte.

Was hat das Beisammensein mit dem Uneingeweihten in der vertrauten Runde zu suchen?
Deck den Becher zu, denn der Kuttenträger ist gekommen.

Vom Derwischkloster geht Hafis in die Schenke;
vielleicht kam er aus dem Rausch der heuchlerischen Frömmigkeit zu sich.