Ghasel 176

سحرم دولت بیدار به بالین آمد
گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام
تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافه‌گشای
که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

گریه آبی به رخ سوختگان بازآورد
ناله فریادرس عاشق مسکین آمد

مرغ دل باز هوادار کمان‌ابروییست
ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست
که به کام دل ما آن بشد و این آمد

رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار
گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

چون صبا گفتهٔ حافظ بشنید از بلبل
عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد

In der Frühe kam das wache Glück an mein Lager
und sprach: Steh auf, denn jener süße Chosrau ist gekommen.

Leere einen Becher und geh heiter hinaus zum Schauen,
um zu sehen, in welchem Aufzug deine Schöne kam.

Gib Botenlohn, o Zurückgezogener, der den Moschusbeutel öffnet,
denn aus der Steppe von Chotan kam ein Moschushirsch.

Das Weinen brachte den Verbrannten das Wasser ins Gesicht zurück;
das Klagen kam dem armen Liebenden zu Hilfe.

Der Vogel des Herzens ist wieder einem Bogenbrauigen zugetan;
o Taube, sei auf der Hut, denn der Falke ist gekommen.

Schenke, gib Wein und gräme dich nicht um Feind und Freund,
denn nach dem Wunsch unseres Herzens ging jener und kam dieser.

Als die Frühlingswolke sah, wie die Zeit ihr Wort bricht,
fiel ihr Weinen auf Jasmin, Hyazinthe und Heckenrose.

Als der Morgenwind von der Nachtigall die Worte des Hafis hörte,
kam er, Amber streuend, die duftenden Kräuter zu schauen.