Ghazal 176

سحرم دولت بیدار به بالین آمد
گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد

قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرام
تا ببینی که نگارت به چه آیین آمد

مژدگانی بده ای خلوتی نافه‌گشای
که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد

گریه آبی به رخ سوختگان بازآورد
ناله فریادرس عاشق مسکین آمد

مرغ دل باز هوادار کمان‌ابروییست
ای کبوتر نگران باش که شاهین آمد

ساقیا می بده و غم مخور از دشمن و دوست
که به کام دل ما آن بشد و این آمد

رسم بدعهدی ایام چو دید ابر بهار
گریه‌اش بر سمن و سنبل و نسرین آمد

چون صبا گفتهٔ حافظ بشنید از بلبل
عنبرافشان به تماشای ریاحین آمد

At dawn wakeful fortune came to my bedside
and said: rise, for that sweet Khosrow has come.

Drain a cup and stroll out merrily to look,
to see in what fashion your beauty has come.

Give a reward for good news, O recluse who opens the musk pod,
for from the plain of Khotan a musk deer has come.

Weeping brought water back to the faces of the burned;
lamenting came to the rescue of the poor lover.

The bird of the heart is again the partisan of a bow-browed one;
O dove, be watchful, for the falcon has come.

Cupbearer, give wine and do not grieve over enemy or friend,
for to our heart's desire that one has gone and this one has come.

When the spring cloud saw how time breaks its promises,
its weeping fell on jasmine, hyacinth and wild rose.

When the breeze heard the words of Hafez from the nightingale,
it came scattering amber to look at the sweet herbs.