Ghasel 179

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند
چنان نماند، چنین نیز هم نخواهد ماند

من ار چه در نظر یار خاک‌سار شدم
رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده‌دار به شمشیر می‌زند همه را
کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است؟
چو بر صحیفهٔ هستی رقم نخواهد ماند

سرود مجلس جمشید گفته‌اند این بود
که «جام باده بیاور که جم نخواهد ماند»

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه!
که این معامله تا صبح‌دم نخواهد ماند

توانگرا! دل درویش خود به دست آور
که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

بدین رواق زبرجد نوشته‌اند به زر
که «جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند»

ز مهربانی جانان طمع مبر حافظ
که نقش جور و نشان ستم نخواهد ماند

Die frohe Botschaft kam, dass die Tage des Kummers nicht bleiben werden;
jenes blieb nicht, und auch dieses wird nicht bleiben.

Wurde ich auch im Blick des Freundes zu Staub,
so bleibt auch der Nebenbuhler nicht so geehrt.

Da der Hüter des Vorhangs alle mit dem Schwert schlägt,
wird niemand im Heiligtum wohnen bleiben.

Was soll Dank oder Klage über gutes und schlechtes Bild,
da auf dem Blatt des Daseins kein Zeichen bleiben wird?

Das Lied beim Fest Dschamschids, sagt man, war dies:
Bring den Weinbecher, denn Dschamschid wird nicht bleiben.

Nimm es als Gewinn, o Kerze, mit dem Falter vereint zu sein,
denn dieser Handel wird nicht bis zum Morgen bleiben.

Reicher, gewinne das Herz deines Derwischs,
denn Goldspeicher und Silberschatz werden nicht bleiben.

Auf dieses smaragdene Gewölbe hat man in Gold geschrieben:
Nichts wird bleiben als das Gute der Großmütigen.

Gib die Hoffnung auf die Güte der Geliebten nicht auf, Hafis,
denn Spur der Härte und Zeichen des Unrechts werden nicht bleiben.