Ghazal 17

سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت
آتشی بود در این خانه که کاشانه بسوخت

تنم از واسطهٔ دوری دلبر بگداخت
جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت

سوز دل بین که ز بس آتش اشکم، دل شمع
دوش بر من ز سر مهر، چو پروانه بسوخت

آشنایی نه غریب است که دلسوز من است
چون من از خویش برفتم، دل بیگانه بسوخت

خرقهٔ زهد مرا، آب خرابات ببرد
خانهٔ عقل مرا، آتش میخانه بسوخت

چون پیاله دلم از توبه که کردم بشکست
همچو لاله، جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت

Ma poitrine a brûlé du feu du cœur, dans le chagrin de l'aimée ;
il y avait dans cette maison un feu qui a brûlé la demeure.

Mon corps a fondu à cause de l'éloignement de la ravisseuse de cœurs ;
mon âme a brûlé au feu de l'amour de son visage.

Vois la brûlure de mon cœur : devant le feu de tant de larmes,
le cœur de la bougie, hier soir, a brûlé pour moi par tendresse, comme un papillon.

Il n'est pas étrange qu'un ami ait pitié de moi ;
quand je suis sorti de moi-même, le cœur d'un étranger a brûlé.

L'eau de la taverne a emporté mon froc d'ascèse ;
le feu du cabaret a brûlé la maison de ma raison.

Comme une coupe, mon cœur s'est brisé du repentir que je fis ;
comme une tulipe, mon foie a brûlé sans vin ni cellier.

Abrège la querelle et reviens, car la prunelle de mon œil
a ôté le froc de sa tête et l'a brûlé en action de grâce.

Laisse là les contes, Hafez, et bois du vin un instant,
car nous n'avons pas dormi de la nuit et la bougie s'est consumée en contes.