Ghasel 180

ای پستهٔ تو خنده زده بر حدیث قند
مشتاقم از برای خدا یک شکر بخند

طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند
زین قصه بگذرم که سخن می‌شود بلند

خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون
دل در وفای صحبت رود کسان مبند

گر جلوه می‌نمایی و گر طعنه می‌زنی
ما نیستیم معتقد شیخ خودپسند

ز آشفتگی حال من آگاه کی شود؟
آن را که دل نگشت گرفتار این کمند

بازار شوق گرم شد آن سروقد کجاست؟
تا جان خود بر آتش رویش کنم سپند

جایی که یار ما به شکرخنده دم زند
ای پسته کیستی تو، خدا را به خود مخند

حافظ چو ترک غمزهٔ ترکان نمی‌کنی
دانی کجاست جای تو؟ خوارزم یا خجند

O du, deren Pistazienmund über die Rede vom Kandis gelacht hat,
ich bin voll Sehnsucht; um Gottes willen, lach ein süßes Lachen.

Der Tuba-Baum wagt neben deinem Wuchs nicht zu reden;
ich lasse diese Geschichte, denn die Rede würde hochfahrend.

Willst du nicht, dass dir ein Strom von Blut aus den Augen steigt,
so häng dein Herz nicht an die Treue fremder Leute Kinder.

Ob du dich zeigst oder spottest,
wir glauben nicht an den selbstgefälligen Scheich.

Wie soll der von der Verwirrung meines Zustands erfahren,
dessen Herz nie in diesem Lasso gefangen war?

Der Markt der Sehnsucht ist heiß; wo ist jene Zypressenschlanke,
damit ich meine Seele zur Raute auf dem Feuer ihres Gesichts mache?

Wo unsere Freundin mit ihrem Zuckerlachen spricht,
wer bist du, Pistazie? Um Gottes willen, lach nicht über dich selbst.

Hafis, da du von den Blicken der Türken nicht lässt,
weißt du, wo dein Platz ist? Choresm oder Chodschand.