Ghazal 181

بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
که به بالای چمان از بن و بیخم برکند

حاجت مطرب و می نیست تو برقع بگشا
که به رقص آوردم آتش رویت چو سپند

هیچ رویی نشود آینهٔ حجلهٔ بخت
مگر آن روی که مالند در آن سم سمند

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می‌باش
صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند؟

مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیاد
شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

من خاکی که از این در نتوانم برخاست
از کجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند؟

بازمستان دل از آن گیسوی مشکین حافظ
زان که دیوانه همان به که بود اندر بند

After this, my hand and the hem of that tall cypress,
who with her swaying stature has torn me up by root and base.

There is no need of minstrel and wine; lift your veil,
for the fire of your face sets me dancing like wild rue.

No face becomes the mirror in fortune's bridal chamber
except the face that is rubbed under the hoof of her steed.

I said: the secret of grief for you, whatever comes of it, let it be;
I have no more patience than this; what can I do, how long, how much?

Do not kill that musk deer of mine, O hunter;
be ashamed before that black eye and do not bind it with the lasso.

I, a creature of dust who cannot rise from this door,
how shall I plant a kiss on the edge of that high palace?

Do not take your heart back from that musky hair, Hafez,
for a madman is better off kept in chains.