Ghazal 182

حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند
محرمی کو که فرستم به تو پیغامی چند؟

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید
هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

چون می از خم به سبو رفت و گل افکند نقاب
فرصت عیش نگه دار و بزن جامی چند

قند آمیخته با گل نه علاج دل ماست
بوسه‌ای چند برآمیز به دشنامی چند

زاهد از کوچهٔ رندان به سلامت بگذر
تا خرابت نکند صحبت بدنامی چند

عیب می جمله چو گفتی، هنرش نیز بگو
نفی حکمت مکن از بهر دل عامی چند

ای گدایان خرابات خدا یار شماست
چشم انعام مدارید ز انعامی چند

پیر میخانه چه خوش گفت به دردی‌کش خویش
که مگو حال دل سوخته با خامی چند

حافظ از شوق رخ مهر‌فروغ تو بسوخت
کامگارا نظری کن سوی ناکامی چند

Tu n'as rien écrit de ton état, et quelques jours ont passé ;
où est un confident, que je t'envoie quelques messages ?

Nous ne pourrons atteindre ce but élevé,
à moins que votre bonté ne fasse quelques pas en avant.

Puisque le vin est passé de la jarre à la cruche et que la rose a jeté son voile,
garde l'occasion du plaisir et bois quelques coupes.

Le sucre mêlé à la rose n'est pas le remède de notre cœur ;
mêle quelques baisers à quelques reproches.

Dévot, passe sain et sauf par la ruelle des libertins,
que la compagnie de quelques gens mal famés ne te ruine pas.

Puisque tu as dit tous les défauts du vin, dis aussi sa vertu ;
ne nie pas la sagesse pour le cœur de quelques ignorants.

Ô mendiants de la taverne, Dieu est votre ami ;
n'attendez pas de largesse de quelques bêtes de somme.

Comme le vieux de la taverne a bien dit à son buveur de lie :
ne dis pas l'état d'un cœur brûlé à quelques êtres crus.

Hafez a brûlé du désir de ton visage à l'éclat de soleil ;
ô comblé, jette un regard vers quelques déçus.