Ghasel 183

دوش وقت سحر، از غصه نجاتم دادند
واندر آن ظلمت شب، آب حیاتم دادند

بی‌خود از شعشعهٔ پرتو ذاتم کردند
باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک‌سحری بود و چه فرخنده‌شبی
آن شب قدر که این تازه‌براتم دادند

بعد از این روی من و آینهٔ وصف جمال
که در آن جا خبر از جلوهٔ ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوش‌دل چه عجب؟
مستحق بودم و این‌ها به زکاتم دادند

هاتف آن روز به من مژدهٔ این دولت داد
که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

این همه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزد
اجر صبری‌ست کز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود
که ز بند غم ایام نجاتم دادند

Gestern zur Zeit der Frühe erlöste man mich vom Kummer,
und in jener Finsternis der Nacht gab man mir das Wasser des Lebens.

Man machte mich selbstvergessen durch den Glanz vom Strahl des Wesens;
man gab mir Wein aus dem Becher der Erscheinung der Eigenschaften.

Welch gesegnete Frühe war es und welch glückliche Nacht,
jene Nacht der Bestimmung, in der man mir diesen neuen Freibrief gab.

Fortan mein Gesicht und der Spiegel, der die Schönheit beschreibt,
denn dort gab man mir Kunde von der Erscheinung des Wesens.

Wenn ich mein Ziel erreichte und frohen Herzens wurde, was Wunder?
Ich war dessen würdig, und dies gab man mir als Almosen.

Die verborgene Stimme verhieß mir an jenem Tag dieses Glück,
dass man mir gegen jene Härte und Kränkung Geduld und Festigkeit gab.

All dieser Honig und Zucker, der aus meiner Rede fließt,
ist der Lohn der Geduld, die man mir um jenen Zuckerrohrzweig gab.

Es waren der Hochsinn des Hafis und der Atem der Frühaufsteher,
die mich aus den Fesseln des Kummers der Tage erlösten.