Ghazal 183

دوش وقت سحر، از غصه نجاتم دادند
واندر آن ظلمت شب، آب حیاتم دادند

بی‌خود از شعشعهٔ پرتو ذاتم کردند
باده از جام تجلی صفاتم دادند

چه مبارک‌سحری بود و چه فرخنده‌شبی
آن شب قدر که این تازه‌براتم دادند

بعد از این روی من و آینهٔ وصف جمال
که در آن جا خبر از جلوهٔ ذاتم دادند

من اگر کامروا گشتم و خوش‌دل چه عجب؟
مستحق بودم و این‌ها به زکاتم دادند

هاتف آن روز به من مژدهٔ این دولت داد
که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند

این همه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزد
اجر صبری‌ست کز آن شاخ نباتم دادند

همت حافظ و انفاس سحرخیزان بود
که ز بند غم ایام نجاتم دادند

Hier, à l'heure de l'aube, on m'a délivré du chagrin,
et dans ces ténèbres de la nuit on m'a donné l'eau de la vie.

On m'a ravi à moi-même par l'éclat du rayon de l'Essence ;
on m'a donné le vin de la coupe où se manifestent les Attributs.

Quelle aube bénie ce fut, et quelle nuit fortunée,
cette Nuit du Destin où l'on m'a donné ce nouveau brevet.

Désormais, mon visage et le miroir qui décrit la Beauté,
car là on m'a donné nouvelle de la manifestation de l'Essence.

Si j'ai obtenu mon désir et le cœur content, quoi d'étonnant ?
J'en étais digne, et cela m'a été donné en aumône.

Ce jour-là la voix cachée m'a annoncé cette fortune :
contre cette dureté et cette cruauté on m'a donné patience et constance.

Tout ce miel et ce sucre qui coulent de ma parole
sont le salaire de la patience qu'on m'a donnée pour ce rameau de sucre.

Ce furent l'ardeur de Hafez et le souffle de ceux qui se lèvent à l'aube
qui m'ont délivré des liens du chagrin des jours.