Ghasel 184

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت
با من راه‌نشین، بادهٔ مستانه زدند

آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعهٔ کار به نام من دیوانه زدند

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت، ره افسانه زدند

شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد
صوفیان، رقص‌کنان، ساغر شکرانه زدند

آتش آن نیست که از شعلهٔ او خندد شمع
آتش آن است که در خرمن پروانه زدند

کس چو حافظ نگشاد، از رخ اندیشه نقاب
تا سر زلف سخن را، به قلم شانه زدند

Gestern Nacht sah ich, wie die Engel an die Tür der Schenke klopften;
sie kneteten den Lehm Adams und gossen ihn in den Becher.

Die Bewohner des Heiligtums von Schleier und Keuschheit der Engelwelt
tranken mit mir, der am Weg sitzt, den Wein der Trunkenheit.

Der Himmel vermochte die Last des anvertrauten Gutes nicht zu tragen;
das Los der Aufgabe warf man auf den Namen von mir Narren.

Entschuldige den Krieg der zweiundsiebzig Glaubensgemeinschaften allesamt;
da sie die Wahrheit nicht sahen, schlugen sie den Weg des Märchens ein.

Gott sei Dank, dass zwischen mir und Ihm Friede wurde;
die Sufis leerten tanzend den Becher des Dankes.

Feuer ist nicht das, über dessen Flamme die Kerze lacht;
Feuer ist das, was man an die Ernte des Falters legte.

Niemand hat wie Hafis den Schleier vom Gesicht des Gedankens gezogen,
seit man die Locke der Rede mit der Feder kämmt.