Gazal 184

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت
با من راه‌نشین، بادهٔ مستانه زدند

آسمان بار امانت نتوانست کشید
قرعهٔ کار به نام من دیوانه زدند

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه
چون ندیدند حقیقت، ره افسانه زدند

شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد
صوفیان، رقص‌کنان، ساغر شکرانه زدند

آتش آن نیست که از شعلهٔ او خندد شمع
آتش آن است که در خرمن پروانه زدند

کس چو حافظ نگشاد، از رخ اندیشه نقاب
تا سر زلف سخن را، به قلم شانه زدند

Anoche vi que los ángeles llamaban a la puerta de la taberna;
amasaron el barro de Adán y lo echaron en la copa.

Los moradores del santuario del velo y la castidad del reino angélico
bebieron conmigo, sentado a la vera del camino, el vino de la embriaguez.

El cielo no pudo llevar la carga del Depósito;
echaron la suerte de la tarea a nombre de este loco que soy.

Disculpa la guerra de las setenta y dos sectas, todas;
como no vieron la verdad, tomaron el camino de la fábula.

Gracias a Dios que hubo paz entre Él y yo;
los sufíes, bailando, apuraron la copa de acción de gracias.

Fuego no es aquello de cuya llama se ríe la vela;
fuego es lo que pusieron en la cosecha de la mariposa.

Nadie como Hafez quitó el velo del rostro del pensamiento,
desde que peinan con la pluma los rizos de la palabra.