Ghazal 186

گر می‌فروش، حاجت رندان روا کند
ایزد، گنه ببخشد و دفع وبا کند

ساقی، به جام عدل بده باده! تا گدا
غیرت نیاورد، که جهان پر‌بلا کند

حقا کز این غمان برسد مژدهٔ امان
گر سالکی، به عهد امانت، وفا کند

گر رنج، پیشت آید و گر راحت، ای حکیم!
نسبت مکن به غیر! که این‌ها خدا کند

در کارخانه‌ای که ره عقل و فضل نیست
فهم ضعیف‌رای‌، فضولی چرا کند؟

مطرب بساز پرده! که کس، بی‌اجل نمرد
وان کاو نه این ترانه سراید، خطا کند

ما را که درد عشق و بلای خمار کشت
یا وصل دوست یا می صافی، دوا کند

جان رفت در سر می و «حافظ»، به عشق سوخت
عیسی‌دمی کجاست که احیای ما کند؟

Se il vinaio esaudisce il bisogno dei rend,
Dio perdonerà il peccato e allontanerà la peste.

Coppiere, versa il vino nella coppa della giustizia, perché il mendicante
non si ingelosisca e non riempia il mondo di sventura.

In verità, da questi affanni verrà la buona notizia della sicurezza,
se un viandante resterà fedele al patto del Deposito.

Che ti venga incontro la pena o il sollievo, o saggio,
non attribuirlo ad altri, ché è Dio a fare queste cose.

In un'officina dove ragione e sapere non hanno accesso,
perché un intelletto debole dovrebbe intromettersi?

Menestrello, accorda lo strumento, ché nessuno è morto prima del suo termine,
e chi non canta questa canzone sbaglia.

Noi, uccisi dal male d'amore e dal tormento dei postumi,
ci curerà o l'unione con l'amico o il vino limpido.

La vita se n'è andata nel vino e Hafez è arso d'amore;
dov'è uno dal soffio di Gesù che ci ridia la vita?